کوله پشتی خدا

عمو داشت می رفت...

1n2m3n — Tue, 08 Sep 2009 15:21:17 GMT

به نام او...

عمو داشت می رفت...

صدای عموحسین یک بار دیگه توی اتاق پیچید.یک مشت به رون پام زدم و گفتم:«داره می ره. داره دیر

میشه.»عمویه بار دیگه صداشو بالابرد و گفت:«اهل خونه.همه سفارش ها تموم شد؟برم؟»رفتم تا

دستمو ببرم بالا و بگم نه!من هنوز کار دارم ولی نشد.آخه اگه عمو واسه من صبرمی کرد که من نمی

تونستم زود تموم کنم.از صبح خودکار توی دستمه و کاغذ جلوی روم ولی هنوز نتونستم بنویسم.پس

عمو چهل سال دیگه هم که صبر کنه بازم نمی تونم.آقاجون!قربون بلندمرتبه بودنت که روم نمیشه یه

کلمه واست بنویسم.یه نگاه به بیرون انداختم.مامان سینی دست گرفته بود.توی سینی هم قرآن و آب و

آینه رونمایی می کردند.آخی!طفلی مامان جون.با پای لنگش هنوز هم داره کار می کنه.اشک از چشمم

ریخت.یاد آقا که افتادم اشک قل خورد اومد روی گونه هام.عجب دلی داری آقا!عجب جذبه ای داری آقا که

با این همه دوری امون از شما بازم همه امون عاشقتونیم.چشمم افتاد به دست های چروک خورده

مامان.بمیرم براش.دوساله داره بابامو پرستاری می کنه.غذا توی حلقش می ریزه و عصا زیر دستش می

ذاره.بابام از همون دوسال پیش که اون تصادف پیش اومد عقلشم از دست داد.مادر جونم تا یه مدتی

می اومد توی اتاق ما و بهش سر می زد.بعد مادر جونم دیگه کم کم سرد شد از بهبودی بابا.اما مامان...

.من اینا رو دارم به شما می گم آقاجون؟شما که می دونید این همه زجری که ننه ام واسه بابا می کشه

بی جواب نمی مونه.دوباره چشمم به ورقه ی سفید و خیسم افتاد.یعنی من از اون دریای زپرتی هم

کمترم که حتی نتونم یه خط واسه آقا بنویسم؟آقا کاش جای عمو حسین خودم بیام کنار ضریحت دخیل

ببندم.مادرجون داشت اسفند بالای سر عموحسین می چرخوند.آخ آقا!جونم واستون بگه از بدبختی

هامون.بابا همیشه نون آور خونه بود.اما حالا که بابا نیست همین عموحسین که انقدر ادعاش میشه

پول عمل قلب مادر جون بیچاره رو هم نمی ده.آقا به روح بابابزرگ با همین چشم های خودم دیدم که

مامان واسه عمل مادرجون توی خونه مردم رخت می شست ولی یکی نیست به این عمو حسین

نامردبی غیرت بگه آخه لامروت این انصافه که زن برادرت با اون همه پول تو واسه عمل مادرت رخت

بشوره؟زن عمو فرشته کنار شوهرش اصغر نشست.کنار شوهرش که چی بگم؟کنار بدبختی اش

نشست.ازوقتی عمواصغر معتاد شد زن عمو فرشته هم راه بدبختی پیش گرفت.همین عمو حسین شده

بود آینه دقش.دم به دقیقه که به زن عمو پول میداد واسه بچه اش, بهش سرکوفت می زد. آخه یکی

نیست بهش بگه تو که ثواب می کنی کباب کردنت دیگه چیه؟یاسی از جلوی اتاق که رد می شد منو

دید.برگشت و گفت:«چکار می کنی نازنین؟دایی حسین داره می ره!»یه نگاه به شکم بادکرده اش

انداختم و گفتم:«برو دخترعمه!منم الان میام.راستی حال بچه ات چطوره؟»خندید و جواب داد:«فعلا که

خوبه.»دلم برای باباش می سوخت.عمه زهرا اون مرد بیچاره رو دق داد.یعنی نه!سکته داد. حالا هم

افتاده گوشه ی سرای سالمندان.یکم به دوروبرم نگاه کردم.چقدر ما بدبختی داشتیم و خودمون خبر

نداشتیم.اون از عمواصغر معتادمون.این از بابای علیلمون.مادربزرگ پیر و مریضمونو چی می گی؟آخ

آقاجون!اگه دستم به قلم بگیره و بشه براتون بنویسم از این خونه ی درب و داغونمونم می گم.می گم

این خونه چقدر سوسک داره.می گم عموحسین داره پولاشو توی دل خاک چال می کنه و ما هرروز باید

تله موش بذاریم.می گم مامان دستش می لرزه.می گم دکترا گفتن شاید بچه یاسی ناقص از آب

دربیاد.می گم دیوارهای خونمون سسته.می گم عموحسین رفته تو کارخلاف و حالا داره میاد پابوس

بالامرتبه ترین آدم آسمونا.اصلا بخدا مشهد طاقت قدم های نحسشو نداره.با پول حروم و زیارت؟!آره

بخدا.حرومه.ازسر تقصیراتش نگذر ای خدا.آقاجون... .یه قطره اشک رو صورتمو با دست پاک کردم.دستامو

گرفتم بالا تا دعا کنم.تا خدا دستامو ببینه.تا آقا امام رضا یه نظر به این دل کوچیک و حقیر من بندازه.بردم

بالا.دستامو بردم بالا و سرمو رو به سقف گرفتم.اینجوری صفا نداشت.کاش خودمو می چسبوندم به

ضریح طلایی ات و کنار قبرت واسه گناهام از خدا آمرزش می خواستم.کاش آقامون زودتر ظهور

کنه.اینجوری که صفا نداره.آخ آخ.اگه دستم به قلم بازشه می نویسم... .چشمام برق زد.سرمو آوردم

پایین و خودکار تو دستام جاگرفت.ای بابا!نفرین به این شانس. خدا لعنتت کنه دریا.این خودکارت که رنگ

نمیده.از جام پاشدم.دیر می جنبیدم کار از کار می گذشت.اما یهویی صدای عموحسین اومد.سرم

برگشت.داشت خداحافظی می کرد.مادر بزرگ صورت اشکی اشو با گوشه چارقدش پاک کرد.عمو داشت

می رفت.حیف بود دیربشه.کاغذ خیس از اشکمو تا کردم گذاشتم تو پاکت.دویدم.عمو داشت می

رفت.صداش زدم:«وایستا.من نامه امو ندادم.» از بین آدما چشمشمو روم گرفت و نامه رو از دستم

کشید.هیچ چی بهم نگفت.عمو داشت می رفت. یاسی در رو بست.کنار دیوار تکیه دادم.من پشت

کنکوری تمام دردهام تو اون نامه خیس بود. اون نامه سفیدی که یادم رفت توش از کنکوری که سه ساله

پشتشم بگم و آرزو کنم چشمم که تو تصادف بابا کور شد شفا پیدا کنه.عمو رفت.صدای اذان از دوردست

می آمد.

1n2m3n — Wed, 05 Aug 2009 07:10:09 GMT

فقط به نام او...

بغض همچون موجی بر صخره چشمانم موج زد و اشک ریزریز جاری شد.

توی دستانم پر از نور بود.پر از عشق و صفا برای ساده زیستن و آرام خفتن در کنار معشوقی که هرلحظه بیش از پیش به من نزدیک تر می شد.

حالا دیگر کنارم بود.پیشم نشسته بود و داشت به صورتم نگاه میکرد.نمی دیدمش اما حس میکردم هست.

وجودش هست و می خواهد مرا با خود به اوج آسمان ها بکشد.چه صفایی دارد!زندگی در کنار او فقط مهر و صفاست!

تو نمی فهمی.یادت است آن روز که گفتم می بینمش و کنارم نشسته, گفتی دیوانه شدم.گفتی از عشق زیاد است و من همچنان سرحرفم بودم.

آن روز که آمدی خانه و خسته و کوفته کنارم نشستی گفتم ببین اینجاست.دارد نگاهت می کند و تو مرا روانی خواندی.

من دوستش داشتم.تو هم همینطور ولی تو میگفتی نیست.می گفتی او نیست.هست اما نیست.تو همیشه حرف هایت گیج کننده بود.

من روحش را حس میکردم.کنار تو.کنار خودم.کنار قاب عکس خالی گوشه اتاقمان.کنار ساعت دیواری شکسته توی انباری.کنار همه چیز.حتی کنار در ورودی.

همه جا بود.نورش بود.عشقش بود و تواما, نمی فهمیدی.تو میگفتی فقط این چیزها که نیست.باید دلت با او باشد تا همه بفهمند عاشقی.نه اینکه ظاهرش برایت آشکار شود.

من می گفتم کنارم نشسته.تو میگفتی توی آسمان ها خفته.به وجودش کافر بودی.به نگاهش می خندیدی و برای او نماز نمی خواندی.

ولی من با اینکه همه می گفتند دیوانه, می دیدمش.اکنون هم هنوز کنارش هستم.توی همان بیمارستان روانی یک شب فرشته اش آمد و مرا با خود برد.

حالا تو بنشین و اشک بریز و به حال دخترک مرده ات گریه کن.

شاید توهم روزی خدا را دیدی و عشقش را حس کردی.

1n2m3n — Thu, 09 Jul 2009 05:57:18 GMT

غبار تیره دل

روی پرده ی شکسته ی دلم

لایه ی غباری از غم نشسته بود

شوق دیدار امام راداشتم

اشک چشمانم را گرفته بود

گام های برهنه اما پرهدفم

پهنای جاده راگرفته بود

غبارتیره ی جاده

دردور دست ها گسترده بود

گام ها یم ارام تر می شد

لایه ی غباری بردلم شسته بود

ناتوان بودم و درصحرای گرم

زبا نم گرفته بود

گامهای سستم نای راه رفتن نداشت

لب های خشکیده ام تشنه ی زیارت تو بود

دیگر نفهمیدم چه شد

دلم در هوای تو بود

وقتی چشم باز کردم

جسم و جانم کنار ضریح تو بود

دل ساده و بی ریای من

به میله های ضریح دخیل بسته بود

1n2m3n — Wed, 08 Jul 2009 15:56:18 GMT

به نام اوکه بابا را روی جهان گذاشت

مادربزرگ پیرم سالهاست رفته از یاد

اما همیشه حرفش مانده برایم دریاد

مادر بزرگ میگفت بابا چنان نعمتی است

گرچه گاهی میغرد ولی خودش رحمتی است

اگر نباشدبابا عشقم فنا میشود

بابا اگر فناشد قلبم فدا میشود

بابا چنان نگاهی است کزغنچه وا میشود

ور رود از یاد عشق آواصدامیشود

ولادت مولای متقین علی(ع) و روز پدر مبارک

مهمان همیشگی نور خورشید

1n2m3n — Mon, 06 Jul 2009 06:21:44 GMT

به نام او كه عالم براي اوست

مهمان نور

گوشه اي از اتاقم به ديوار تكيه داده و مدتي بود كه در خوابي عميق فرو رفته بودم.صداي

آشنايي از حياط به گوش مي رسيد.چشم هايم را باز كرده و از پنجره نگاهي گذرا به حياط

انداختم.مردي غريبه كنارحوض نشسته و داشت وضومي گرفت.نمي دانم چراولي لحظه اي

باآنكه غريبه بودمجذوبش شده و بانگاهي مليح به او خيره شدم.غنچه خنده روي لبانم نشسته

و نگاهش می كردم.وضويش را كه تمام كرد سجاده اش را به سوي گل سرخ توي باغچه

پهن كرد و به آسمان نگاهي انداخت.به دستهايش كه بوي گل مريم را در فضاي حياط

پخش كرده بود،خيره شدم؛انگار بايد از آنها حاجت مي گرفتم!

چندي بعد صداي اذان از گلدسته هاي مسجد فضاي كوچه را در خود كشيده و عطري

خاص مسرور مي كرد.

سجاده مادربزرگم زير پاهاي مباركش مي درخشيد.يادش به خير!آن روزها وقتي

مادربزرگ نماز مي خواند همين حس به وجود مي آمد.اما اين عطر و بو چيز ديگري

بود.براي مدتي فراموش كردم كه او غريبه است و به حركاتش خيره شدم.اما دوباره چشمم

به سجاده مادربزرگ افتاد.سريع به سمت حياط رفته و نماز مغرب را به او اقامه كردم.بعد

از نماز چشمان اشكبارم به زمين خيره شدند. وقتي سرم را بلند كردم ديگر از عطر و بوي

گلاب خبري نبود. من رو به گل سرخي كه خودم كاشته بودم،نشسته بودم.

عشق يعني...

1n2m3n — Tue, 30 Dec 2008 10:16:18 GMT

آن روز باران نباريد .چشمان خسته و عاشق،نگاه هايشان را به آسمان ميدوختند و هرلحظه انتظارشان به دنبال قطره اي آب درميان سرخي ها و داغ اندوه هاي صحرا ميگذشت!گوشهايشان به زنگ بود تا هرلحظه صداي عشق را بيشتر حس كنند و بوي خون و سرخي گل رز را فزون تر به مشام بكشند.دست هاي خسته و بي روح وقتي مقابل چشمان دلبسته معشوق آشكار ميشد برنگاهش زخم مينشست و احساسش را گويي به صليب ميكشيدند و هربار نگاه گرمش تيري بود بر قلب سرخش تا ذره ذره بارعشقش را فزون تر و جسمش را تنهاتركند.دردلب هاي تشنه وزخم هاي بردست نشسته هركدام تيري بروجود قلب معشوق بود.آسمان،سرخ و دلتنگ برفرازسرهايشان رنگ خون و تنهايي را بيشتر در بيابان مي پاشاند و هرلحظه آسمان دلتنگ تر ميشد،اما... .اما انگار چشمانش را بسته بودند تا مبادا اشك بريزد و با اشك هايش عشق فزون را بشويد و باخود به دل خاك برده و دفن كند!مبادا اشك هايش بهشت را خالي و مبادا قطره هاي باران،بيابان را آبي كند.آسمان تنهاتر از عاشقان صحرابود.دلگيرتر و خسته تر از زندگی تنهايش!اما دلبستگان صحرا اشك روي گونه هايشان مي غلتيد و هرلحظه عشقشان فزون تر شده و آسمان بغض گلويش را گرفته و حق گريه نداشت.هرلحظه يك تن از ميان بيابانيان محوميشد و قلبش را آزاد ميكرداما... .اما در آخر فقط72عاشق بودند كه طعم صحراي كربلا را چشيدند و خون هايشان رنگ عشقشان را پررنگ تر كردو معشوقه را بيشتر ستايش كردند.ظهرسرخ با رنگ خون دلبستگان و شب سياه باغم تنهايي عاشقان.آن روز باران نباريد تاحسين محبوب تر شود.آري!عشق يعني همان معشوقه هميشگي...حسين!

1n2m3n — Wed, 17 Dec 2008 17:58:18 GMT

علي بر دوش منبر!

گوش ها همه منتظر پيام معشوقه و صحبتهاي دلنشين اويند!نگاه ها همه بازگشته و

در ميان سيل جمعيت حيرت موج ميزند.نگاه ها همه منتظر چهره هاي نوراني و نگاه

هاي پيامبر است!فريادها خوابيده.بيابان گرم با گرماي شور و هيجان داغ تر و شن ها

زير پاي عاشقان بيشتر سوزان بودن خود را نمايش ميدهند.جهاز شتران آرام آرام

برهم سوار شده و معشوقه عاشقان بيايان داغ يكي يكي بالا ميرود پله هاي جهاز

شتران را.اما هيچ كس نميداند در دل نبي خدا كه زمين بر پايه نگاه او استوار است

چه ميگذرد!؟چرا چشمان خدا در اين روز داغ در اين بيابان داغ مردم را چشم انتار

كرده؟آيا بي دليل است؟نه ياخدا!محمد بي دليل نگاه ها را منتظر نميكند.پس از نه

چندان زمان طولاني همه جمع شدند و رسول خدا لب گشود.تنها جمله عاشق

برانگيز و پرشور همين بود!علي جان!تويي برادرم.چشمانم و نگاه قلبم فاطمه تويي

ياعلي!پس از من عليست كه بر شما حاكم شد.

پس بياور دستانت را بر چشمانت بگذار و با اشک چشمانت از چشمان نگاه خدا

بخواه!

اي علي جان!جان جانم

پس نگاهي به نگاه بي بهاي ما بينداز

كه تويي علي مولا ومنم بنده محتاجت علي جان!

عيد غدير مبارك!

بال کبوتر

1n2m3n — Mon, 22 Sep 2008 10:32:18 GMT

به نام حضرت دوست

چشمان اشكبار و قطره هاي دانه دانه

كرده در دل شبهاي من خانه

باز صداي بال كبوتر سپيد

در آسمان آبي تر از آبي

و كوچه آب روان

در خيابان خاكستري تر از خاكستر

لانه اي ساخته از بال فرشته

تا خدا در تك نگاهش موج زند

و ملائك به دور لانه اش پركشند

و دوباره پرهاي كبوتر سپيد

خاكستري شوند

و برفرق نگاه سرمولا

شمشيري همچون تيزه تيز فرودآيد

و كبوترخون خود را فروريزد و مظلومي چشم فروبندد

«شهادت حضرت علي تسليت باد»

اگر نباشد..

1n2m3n — Sat, 30 Aug 2008 13:49:18 GMT

به نام نگاه خدا

اگر بادها زوزه نكشند

درختان سبز نباشند

و آدم ها عاشق نشوند

من و تو نمي توانيم نگاه هاي آسمان را بشمريم

اگر چشم ها اشك آلود نشوند

قلب ها نيزه نخورند

و گوش ها نوازش نسيم بهاري را احساس نكنند

من و تو نمي توانيم قدم هاي فرشته هارا متر كنيم

و اگر خدا نباشد...

اگر خدا نباشد و عشق را نيافريند

من و تو نمي توانيم صداي طپش قلب و زمزمه هاي نفس هاي خودمان را بشنويم

تقدیم به نیلوفر بهترین گل زندگیم

1n2m3n — Mon, 28 Jul 2008 13:24:18 GMT

لبخند آسمان

در قفسي به تنگ افتاده ايم

همه چيز زندگی را دشوار مي كند

ولي زندگی سخت نيست!

آري!زندگي به شرط گل سرخ زيباست

زندگی به شرط خنده آسمان و عشق چشمانت زيباست

زندگی وقتي زيباست كه بداني!

بداني

اگر نگاهت با اشك گره خورد

بداني نيلوفري در مرداب غنچه مي شكفد

اگر دستانت با احساس پيوند زد

واگر گيسوانت همسفر مشامت شد

بداني در بيشه گل سرخي برگ بر مي آورد

ولي آيا ميداني چرا؟

مي داني چرا هيچ وقت گل سرخ شاداب نمي ماند؟

چرا هيچ لحظه نيلوفر بر آب نمي ماند؟

آنگه كه اشك از چشمت فرو مي ريزد

و اگرعشق ،قلبت را نيزه زد

و آن زمان كه دستانت بي احساس مي شوند

و گيسوانت كم رنگ زندگی ميكنند

و تير عشق،جانت را مي گيرد

بدان وقت خداحافظي گل سرخ و بر آب افتادن نيلوفر است